urnurse.net
  เรื่องดี ดี มีไว้แบ่งปัน
เรื่องดีดี มีไว้แบ่งปัน

 

เรื่องเล่าจากผู้ช่วยพยาบาลชายที่บ้านพักคนชราในต่างแดน ชายหนุ่มที่ทำหน้าที่พยาบาลด้วย จิตวิญญาณแห่งพยาบาลโดยแท้จริง น่าชื่นชมมากค่ะ

ลมหายใจสุดท้าย

by thaiain in Journal directory Lifestyle, Diary

 
 
บางครั้ง การไปทำงานให้คุณตาคุณยายในสถานที่พักคนชรา ให้ความรู้สึกหดหู่ในหัวใจบอกไม่ถูก บางวันเดินเข้าไปทำงาน ก็ได้รับข่าวว่า คุณตาคนนั้นเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้โคม่าในห้องฉุกเฉิน คุณยายที่ล้มเมื่อคืนเสียเมื่อตอนเช้าตรู่ หรือคุณปู่หัวดื้อคนเดิม หล่นจากเตียง เจ็บตัวอีกรอบทั้งที่เพิ่งออกจากโรงหมอ ฯลฯ หัวใจผมบางทีก็รับไม่ไหวครับ ผมไม่ใช่คนอ่อนไหวเสียจนทำอะไรไม่ได้ แต่ด้วยความที่ทำงานอย่างใกล้ชิด ๗ วันของสัปดาห์ ชีวิตผมอยู่ที่ทำงาน อย่างน้อยก็สี่ชั่วโมงต่อวันแล้วแต่กะ ผมจึงรู้สึกผูกพันกับคุณตาคุณยายเหล่านี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่รู้เต็มอกว่า เฮ้ย เราทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ ทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่แล้ว ท่านเหล่านั้นไม่ได้ต้องทรมานอีก เมื่อลาโลกไป จบความทรมานของโรคร้ายที่รุมเร้า หมดซะทีความเจ็บปวดจากการรอคอยลูกหลาน

 

อย่างวันนี้ ผมเจอกับนิโคลพยาบาลกะกลางวัน เดินหน้าแดง ตาแดงมาที่ห้องสตาฟ ยังไม่ทันถาม แม่คุณก็ระเบิดตูมออกมาแบบไม่ต้องถามซ้ำ คุณยายมอลลี่ ที่ไม่เคยพูด แทบจะสื่อสารอะไรไม่ได้ เข้าโรงพยาบาลเมื่อไม่นานมานี้ เพิ่งกลับมา และโดนทิ้งไว้ตั้งแต่บ่าย โดยไม่มีใครหน้าไหน เปลี่ยนเสื้อผ้า ผ้าปูที่นอน ซึ่งยังเป็นของโรงพยาบาล นอนเน่าอยู่อย่างนั้น แค่ใส่ผ้าอ้อมให้เท่านั้น ผมกับเพื่อน ทนไม่ไหว ก็เลยเช็ดเนื้อเช็ดตัวคุณยายตอนตีสี่ เปลี่ยนเครื่องนอนทั้งหมด โดยไม่ได้เอะใจ หรือรู้เลยว่า นั่นคือ "สิ่งสุดท้าย" ที่พวกเราทำให้คุณยาย เพราะในวันถัดมา ท่านก็เสียไปโดยสงบในช่วงเย็น และในเวลาเดียวกัน คุณยายโรสที่เป็นเพื่อนร่วมห้อง กำลังจากลาโลกนี้ไปอีกคน ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกชั่วโมง จาก ๑๔ ครั้งต่อนาที เหลือแค ๓ ครั้งต่อนาทีเมื่อตอนก่อนผมเลิกกะ ก็พยายามคิดในทางที่ดี ไม่ว่าคุณยายจะรอดหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณยายคนเดียว

 
ผมไม่ได้มีโอกาสคุยกับคุณยายโรสเท่าไร นอกจากเช็ดเนื้อเช็ดตัว เช็คอุณหภูมิ เปลี่ยนผ้าอ้อม ขยับคุณยายทุกสองชั่วโมง เนื่องจากคุณยายมีแผลกดทับที่กำลังลุกลามที่ช่วงก้น แถมคุณยายขยับตัวไม่ได้เลย  เนื้อตัวเกร็งไปหมดตลอดเวลา ได้แค่พูดนาน ๆ ที ลืมตายังกลายเป็นเรื่องยาก พอรู้ว่า คุณยายกำลังหมดลมหายใจในไม่ช้า ถึงรู้ดีแก่ใจว่า ถึงเวลาของคุณยายแล้ว คุณยายทนเจ็บปวดมานาน นานเกินไป นี่อาจจะถึงเวลาที่คุณยายจะจากโลกนี้ไป ลาสังขารที่ผุพังไปในไม่ช้า 
 
โดยอาชีพ และต้องปฏิบัติตัวเยี่ยงมืออาชีพ ผมต้องกลั้นน้ำตา และเดินไปลาคุณยายโรส ที่แวดล้อมด้วยครอบครัวที่ทราบข่าว และมาอยู่ทั้งคืน จับมือท่านบีบเบา ๆ ท่านคงไม่รู้ว่าผมเป็นใคร แต่ผมก็อยากจะอำลา และมองหน้าซีดขาวนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ผมเดินจากมา ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นความทรงจำของครอบครัวคุณยาย ผมหมดหน้าที่ ณ ตรงนั้นแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วง แค่รู้สึกโหวงเหวงในใจอธิบายไม่ถูก
 
ในโลกของคุณตาคุณยายในสถานที่พักคนชรา ความเหงา ความอ้างว้าง กับคนแก่ เป็นของคู่กัน ไม่แปลกที่ผู้ช่วยพยาบาลอย่างพวกผม จะกลายเป็นแหล่งพึ่งพาทางใจของท่านเหล่านั้น ผมเองก็เป็นคนห่างบ้านห่างครอบครัว การได้เข้ามามีอาชีพดูแลท่าน นอกจากจะไม่ต้องอดตายแล้ว การดูแลคนแก่เป็นสิ่งที่ทำให้หายเหงา ผมยังใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการทำงาน และมันไม่แปลกที่ผมจะผูกพันกับหลาย ๆ ท่านในที่แห่งนี้ บางคนเจอหน้าก็กอดหมับ บางคนขอหอมแก้ม คุณยายบางคนทำหน้าเหมือนเจอลูกหลาน เวลาผมเข้าไปดูแล คุณยายบางคน ผมแค่ช่วยพยุงตัวขึ้นนั่ง ก็ขอบคุณผมซะจนแทบตั้งตัวไม่ติด คือเหมือนท่านจะดีใจ ที่ไม่โดนทอดทิ้ง มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากสำหรับผมทีผมทำให้อยู่ ณ ขณะนี้ เทียบไม่ได้กับความรู้สึกอิ่มเอม ที่เห็นคุณตาคุณยายยิ้มแย้ม เห็นคุณตาพูดเล่นหัวกับผม โดยไม่ถือเนื้อถือตัว 
 
เมื่อคืน เข้ากะกลางคืน โดยปกติจะมีคุณยายบางคนที่ไม่ค่อยปลื้มกับพยายมเอ๊ยพยาบาลผู้ชาย เพราะด้วยความถือเนื้อถือตัว หรือไม่คุ้นเคยกับผู้ชายแปลกหน้า ซึ่งบางครั้งกลายเป็นเรื่องลำบากสำหรับผมที่จะช่วยท่านอาบน้ำ เปลี่ยนเครื่องแต่งตัว หรือพาเข้าห้องน้ำ ด้วยข้อจำกัดข้อนี้ ผมก็ต้องให้พยาบาลคนอื่นทำแทน แต่เมื่อเกิดความคุ้นเคย และไว้วางใจ ไม่นานคุณยายเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ยอมให้ผมช่วยเหลือโดยไม่มีข้อแม้ อย่างคุณย่าเวร่า ปกติไม่ยอมให้ใครทาครีมหรือเข้าห้องไปช่วยคุณยายในห้องน้ำ แต่ระยะหลัง คุณยายยอมให้ผมคนเดียว และจะกรี๊ดแตกถ้าคนอื่นที่เป็นผู้ชายเข้าไปช่วยเรื่องอาบน้ำ และทุกครั้งที่เจอหน้าผม ก็จะกอดแบบไม่ปล่อยเลยครับ ทำท่าดีใจ พูดคุยกับผมด้วยเรื่องเดิม หัวข้อเดิม ประโยคเดิม มิเคยเปลี่ยน
 
ส่วนอีกคนบนชั้นสาม คุณยายเอ็ดน่าที่แทบไม่ออกจากห้องพัก น้อยครั้งที่จะเห็นคุณยายออกมาเดิน เพราะปอดกับหัวใจไม่แข็งแรง ต้องใช้ออกซิเจนตลอดเวลา เช่นเคยครับ ครั้งแรกคุณยายไม่ยอมให้แม้จะเดินเฉียดหน้าห้อง ตั้งหน้าตั้งตาจะกรี๊ดอย่างเดียว เวลาผมอยู่กะดึกต้องอยู่ชั้นนี้ ถ้าคุณยายเอ็ดน่ากดกริ่ง ผมก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องโฟนเรียกเพื่อนอีกชั้นมาช่วยชีวิต ไม่งั้นไม่ต้องทำงานกันทั้งคืน เมื่อคืน ผมมองเห็นเลขที่ห้องโชว์บนสกรีน ก็เริ่มเห็นลางหายนะ เพราะคิดไว้ว่า ยังไงก็คงไม่ยอมให้ผมเข้าไปในห้องแน่ แต่ผมไม่มีใครเลย ตัดสินใจเข้าไป เผื่อท่านล้ม หรือเป็นอะไรไป จะได้ช่วยเหลือทัน เสี่ยงเป็นเสี่ยงกันครับ
 
ผมเปิดไฟ เข้าไปแนะนำตัว ยังไม่ทันบอกชื่อ ท่านก็บอกว่า ฮิวโก้ ใช่ไหม แล้วก็บอกว่า ถ้าไม่ว่าอะไร ยายขอไมโลอุ่น ๆ สักแก้วได้ไหม ผมก็ครับ ๆ เดี๋ยวทำมาให้ ชงไมโลแบบที่คุณยายชอบ เอาไปให้ และพยายามจะรีบออกไป เพราะเกรงว่าท่านจะกรี๊ดที่ผมล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของท่าน แต่การณ์ไม่เป็นเช่นนั้นครับ ท่านบอกว่า อยู่คุยกับยายสักพักได้ไหม (ตอนนั้นตีสองแล้ว) ท่านก็คุยโน่นคุยนี่ สากกะเบือยันเรือสำราญ ฟังออกโดยอัตโนมัติ ท่านเหงามาก และอยากคุยกับใครสักคน ครับตอนใกล้เช้าเนี่ยแหล่ะ ผมอยู่คุยด้วยได้ เพราะค่อนข้างเป็นคืนที่ไม่วุ่นวายนัก สักพักก็ขอตัวคุณยายและส่งคุณยายเข้านอน ด้วยหน้าตายิ้มแย้ม อิ่มท้อง สุขใจอ่ะครับ ที่ได้ทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่สลักสำคัญอะไรแบบนี้แทบทุกคืน
 
 
ผมอาจจะไม่ใช่คนเก่ง ไม่ใช่คนที่มีความสามารถโดดเด่น แต่ผมเชื่อว่า ผมอ่อนโยนพอที่จะดูแลคนแก่เหล่านี้ อาจจะไม่แกร่งพอที่จะทำงานอย่างอื่น แต่ผมก็เข้มแข็งพอที่จะประคับประคองคุณยายคุณตา ช่วยเหลือท่านจนกว่าท่านจะหมดลมหายใจด้วยความสุขและสงบ และนี่คืองานของผมครับ

 

Hit Counter