urnurse.net
  รวมเรื่องควรรู้สำหรับการทำงานพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาล
gochporn

กชพร วานิชสรรพ์

Gochporn Wanichsun

 

ปี 2532 เริ่มเดินทางสู่สายอาชีพ แบบลูกกตัญญู ทำตามความฝันของบิดา (แบบว่า .... สมัยนั้น ยังไม่มีความฝันเป็นของตัวเอง ) พ่อบอกว่า "เกิดมาเป็นผู้หญิง ต้องทำงานเป็นพยาบาลจึงจะดี " เราจึงเอาความฝันของพ่อกลับมาคิดดู....

คุณพยาบาล ในจินตนาการของเราสมัยนั้น ...ผู้หญิงชุดขาวสะอาด ใจดีคอยเอาใจคนไข้ เรียบร้อยและ สง่างาม ให้นึกย้อนมามองดูตัวเอง พร้อมกับความงวยงง และสงสัย ว่าตัวเรามีคุณสมบัติอันใดที่จะเป็นคุณพยาบาล

โถ...ให้นึกย้อนไปสมัยนั้น...กระโดกกระเดก ราวกับม้าดีดกระโหลก.....หน้างอคอหัก ยังกับปลาทูแม่กลอง.... มนุษยสัมพันธ์ จัดอยู่ในขั้นยอดแย่ เอาใจใครก็ไม่เป็น  พูดทีวงแตก......เฮ้อ...จะไปรอดมั๊ยนี่ ???

 

แต่ในที่สุดก็คิดออก ว่าตัวเรามีคุณสมบัติอันใดที่จะเป็นพยาบาล ... ก็เราเป็นผู้หญิงงัย ...ตามที่พ่อบอก

นอกจากจะไม่มีคุณสมบัติอันใดที่จะเป็นพยาบาล (ในจินตนาการ ) ยกเว้นความเป็นผู้หญิงแล้วนั้น มิหนำซ้ำ ยังไม่เจียมตัว เวลาเรียนก็เน้นเล่นเป็นหลัก ออกแนวเด็กสมาธิสั้น เขียนหนังสือช้า ชั่วโมง lecture ก็จดไม่เคยทัน ทั้งเทอมมีสมุดอยู่เล่มเดียว เอาไว้ถือเล่นแก้เขินเวลาอาจารย์มองมา

แต่อาศัยว่า เกิดมาเป็นคนโชคดี... โชคดีจริงๆนะ

โชคดี ที่มีเพื่อนใจดี ใกล้สอบทีก็ให้ยืมสมุดไปถ่ายเอกสาร ประมาณว่าครบ 4 ปี ค่าถ่ายเอกสารน่าจะพอสูสีกับค่าเครื่อง จนเพื่อนบางคนเคยเหน็บแนม เมื่อถึงวันไหว้ครู แนะนำ ให้เราจัดพานพุ่มไปไหว้เครื่องถ่ายเอกสารด้วย ....แฮ่ ...แรง.....

โชคดี ที่คณะอาจารย์ท่านเมตตา ( ด้วยความอดทน และ อดกลั้น ) เคี่ยวเข็นเราจนจบหลักสูตรออกมาได้ ด้วยสำนึกในบุญคุณ จึงขอถือโอกาส ขอบคุณคณะอาจารย์ และเพื่อนๆ มหาวิทยาลัย อัสสัมชัญ ไว้ ณ ที่นี้ ด้วยค่ะ

ปี 2536 เข้าสู่วงการวิชาชีพแบบเต็มตัว ดูแลคนไข้จริงๆ จึงได้สำนึกว่า....

ถ้าตอนเรียน ตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้ก็คงจะดี

สงสารคนไข้จัง ที่ต้องมาฝากชีวิตไว้กับเรา ยิ่งเห็นแววตาเวลาที่มองดูุเราขณะให้การพยาบาล มันเต็มไปด้วยความหวัง ความไว้วางใจ และเชื่อมั่น โถ ... คนไข้จะรู้มั๊ยว่า..คุณพยาบาลพกความไม่มั่นใจมาเต็มกระเป๋า

นับแต่นี้เป็นต้นไป เห็นทีต้องปฏิวัติตัวเองเสียใหม่ ให้สมกับที่ผู้ป่วยให้ความไว้วางใจ ฝากชีวิตไว้กับเรา จึงเริ่มทำตัวใฝ่รู้ หรืออีกทีก็เรียกสอดรู้สอดเห็น....ตั้งแต่บัดนั้น เป็นต้นมา

สอดรู้เรื่องของคนไข้ เข้าช่วยแพทย์ในทุกโอกาส โรค / หัตถการแปลกใหม่ก็ต้องรู้ให้ได้ มีโอกาสได้ร่วมงานกับรุ่นพี่หลากหลายสถาบัน ก็ทำตัวประเภท  "ครูพักลักจำ"  จำเทคนิคของแต่ละคน แล้วเอามาประยุกต์เป็นเทคนิคของเรา และลามปามไปถึงเพื่อนร่วมงานต่างแผนก

 

ประสบการณ์แบบสอดรู้สอดเห็นในโรงพยาบาล เริ่มต้นจาก....

2 ปี เป็นพยาบาล IPD โชคดีที่ได้อยู่ ward สามัญ มีผู้ป่วยหลากหลายประเภท เป็นหอผู้ป่วยที่มีผู้ป่วยมากที่สุดของโรงพยาบาล

5 ปี เป็นพยาบาล ER ตื่นเต้นเร้าใจ โชคดีได้ร่วมงานกับพี่ๆพยาบาลจากหลากหลายสถาบัน ทั้งภาครัฐ และ เอกชน รวมถึงพี่พยาบาลรุ่นอาวุโส ผ่านงานจากต่างประเทศ

4 ปี เป็นพยาบาล OPD ดูไปทั่ว ทั้งสูติ ศัลย์ med เด็ก ortho ต้อนรับขับสู้ กับแพทย์และ ผู้ป่วยไปเรื่อยเปื่อย

และแล้ว ...ก็โชคดี ครั้งใหญ่ ....จากผู้ใหญ่ใจดี ให้ข้อเสนอเปลี่ยนสายงานเป็นพยาบาล UR ยุคแรก แบบงงๆ ยุคที่คุยกับใคร ใครก็งง ว่า UR คืออะไร ทำอะไร เอาละซิ แล้วเราจะคุยกับใครจึงจะรู้เรื่องหว่า แต่ก็น่าจะสนุกดี ทำไปศึกษาเพิ่มเติมไป ดูจากสถาบันโน้น นี้ นั้น แล้วก็ลองมาประยุกต์ใช้ ให้เข้ากับสถาบันของเรา ทำไปเรื่อยๆ เผลอแป๊บเดียวก็ 5 ปี จึงได้ค้นพบตัวเองว่ามีความรักในการจัดระเบียบข้อมูล ทบทวน และ วิเคราะห์สถิติเป็นพิเศษ

ครั้งล่าสุด ได้ไปทำงานด้านพัฒนาคุณภาพ และ เวชระเบียน ..ได้ทำงานจัดระเบียบข้อมูลมากมาย .... สมใจนึก บอกแล้วงัย...ว่าเกิดมาเป็นคนโชคดี....

 

Hit Counter